Cyfrowy ekosystem UMK obejmuje wiele wydziałów, jednostek, tematów i grup użytkowników. Zachowując strukturę rozbudowanego serwisu, uporządkowaliśmy architekturę informacji w jego kluczowych obszarach. Zaprojektowaliśmy dwa poziomy nawigacji, powtarzalne układy stron, formularze i bibliotekę komponentów. Powstał nowoczesny serwis zgodny z dotychczasową identyfikacją wizualną uczelni, opisany design systemem przygotowanym do dalszego rozwoju.


Treści były organizowane według różnych zasad, a jednostki korzystały z odmiennych układów, sposobów nawigacji i prezentowania informacji. Rozbudowany zasób istniejących podstron musiał pozostać częścią serwisu. Zadaniem nie była więc pełna przebudowa, ale uporządkowanie sposobu docierania do informacji – szczególnie z głównych widoków – oraz ograniczenie zbędnych treści i linków konkurujących o uwagę użytkownika.


Przeanalizowaliśmy cztery powiązane obszary: architekturę informacji, ścieżki użytkowników, język komunikacji oraz sposób projektowania kolejnych podstron. Na tej podstawie uporządkowaliśmy hierarchię informacji w kluczowych widokach i określiliśmy główne ścieżki dostępu do istniejących treści. Te decyzje wyznaczyły założenia nawigacji, komponentów i layoutów.

Pracę oparliśmy na czterech priorytetach: uporządkowaniu architektury informacji bez przebudowy istniejącego zasobu stron, ścieżkach dostosowanych do różnych grup użytkowników, jednolitym sposobie nazywania i prezentowania treści oraz warstwie wizualnej wspierającej strukturę serwisu. Ta logika porządkuje podstrony tworzone przez różne jednostki i przeznaczone dla różnych odbiorców.






Zaprojektowaliśmy dwa równoległe poziomy nawigacji: według grup użytkowników oraz tematów. Powstały powtarzalne struktury stron i biblioteka komponentów obejmująca formularze, tabele, elementy nawigacji oraz warianty mobilne. Design system definiuje zasady layoutu, typografii, interfejsu i rozwijania kolejnych sekcji serwisu. Komponenty uwzględniają wymagania dostępności WCAG 2.1 AA.


Gotowe layouty i komponenty tworzą bazę dla kolejnych podstron i nowych typów treści. Wspólne reguły hierarchii, nawigacji oraz zachowania komponentów pozwalają rozwijać serwis bez naruszania podstawowej logiki interfejsu.
